به نقل از وبلاگ يك پزشك

تب سریال‌بینی و علاقه ایرانی‌ها به تهیه و تماشای سریال‌های خارجی از «لاست» شروع شد، سریالی که همه اجزایی را که باعث جذاب شدن یک سری می‌شود، با خود دارد. از داستان معمایی و فضاهای رازآلود آن گرفته تا در برداشتن انواع کاراکترهای انسانی با سیرت‌های مختلف که تعامل پیچیده‌شان با ادویه فلش‌فورواردها، خوراکی لذیذ برای مخاطبانش آماده کرد.

بعد از سریال لاست، همه به دنبال جانشینی شایسته برای آن بودیم و گرچه «پریزن بریک» و «۲۴»، سریال‌هایی معتادکننده بعدی از آب درامدند، اما تجربه خاص «لاست» را تکرار نکردند.

مدتی است که پخش سریال «فلش فوروارد» از شبکه abc، یعنی همان شبکه‌ای که لاست را تهیه کرد، شروع شده است. از مدتها پیش، بسیاری فلش فوروارد را، تلاش abc برای خلق مجموعه‌ای می‌دانستند که بتواند همچون لاست مخاطبان زیادی را گرد آورد.

گرچه پیشیبنی کردن میزان موفقیت یک سریال با تماشای قسمت اول یا چند قسمت نخست آن، بدون ریسک نیست، اما تماشای دو قسمت اول این سریال، من را قانع کرد که با مجموعه جذابی، سر و کار خواهیم داشت.

فلش فوروراد، در ژانر سریال‌های معمایی رده بندی می‌شود. این سریال بر اساس، رمان علمی تخیلی یک نویسنده کانادایی به نام رابرت جی سایر Robert J. Sawyer نوشته شده است. البته وفاداری، فیلمنامه این سریال به این رمان، جزئی است و داستان سریال بیشتر ایده اصلی را از این رمان، الهام گرفته است.


داستان این سریال از آنجا شروع می‌شود که در یک روز، همه مردم دنیا به مدت دو دقیقه و ۱۷ ثانیه، به طور همزان بیهوش می‌شوند و در این حین، آنها مانند یک خواب، ۲ دقیقه و ۱۷ ثانیه از آینده خود را در ۶ ماه بعد، یعنی ۲۹ آوریل ۲۰۱۰ می‌بینند.

یک مأمور FBI به نام «مارک بنفورد» با بازیگری جوزف فینس، در رأس گروهی قرار می‌گیرد که قصد کشف واقعیت و چرایی بیهوشی همگانی مردم، دارد. آنها تصمیم می‌گیرند که با راه انداختن یک سایت اینترنتی به نام «موزائیک» و کنار هم قرار دادن آینده تک‌تک مردم در شش ماه بعد، نمایی از آینده جهان بسازند و به این وسیله، سرنخی برای کشف واقعیت پیدا کنند.

اما چیزی که بیش از همه، مردم را مشوش می‌کند، آگاهی آنها از آینده‌شان در ۶ ماه بعد است. مارک بنفورد و همسرش (با بازیگری سونیا والگر، همان پنه‌لوپه سریال لاست) متوجه می‌شوند که زندگی زناشویی‌شان، ۶ ماه بعد به هم خواهد ریخت، مأمور دیگری شک می‌کند که خواهد مرد، چرا که بر خلاف همه، هیچ چیز در مدت بیهوشی ندیده است، پدری متوجه می‌شود که دختر درگذشته‌اش، ‌در واقع زنده است و به کمکش احتیاج دارد، …


همین آگاهی از آینده، همه را به نحوی نگران می‌کند. همه شک می کنند که آیا آنچه دیده‌اند، سرنوشت محتوم آنهاست یا نه. اینجاست که سریال به یک مباحثه قدیمی مورد علاقه فلاسفه مشرق‌زمین، می‌رسد: جبر در برابر اختیار. آیا آینده انسان‌ها از قبل نوشته شده است، یا می‌توان آینده را همواره تغییر داد و سرنوشت را از سر نوشت.

پخش فصل اول فلش فوروارد دقیقا ۶ ماه بعد، یعنی همان زمانی که شخصیت‌های داستان، دو دقیقه‌ای از آن را از پیش دیده‌اند، تمام می‌شود. با پایان یافتن فصل اول، به تعدادی از سؤال‌های خود، پی می‌بریم. اما به سبک همیشگی سریال‌های معمایی، معمای اصلی همچنان باقی می‌مانند.

اما شبکه abc، در یک اقدام جالب، سایتی شبیه سایت موزاییک، راه انداخته است. در این سایت هر کاربر بعد از ثبت‌نام می‌تواند، پیشبینی کند که ۶ ماه بعد، یعنی دقیقا در تاریخ ۲۹ آوریل، مشغول انجام چه کاری خواهد بود. پیشگویی هر بازدیدکننده سایت موزایییک abc به شیوه جالبی روی نقشه کره زمین، نشان داده می‌شود و هر کس می‌تواند پیشگویی‌ها یا فلش‌فورواردهای دیگران را به صورت زنده ببیند. حتم دارم که به زودی کلون‌های جذابی برای موزاییک ساخته خواهد شد، مثلا با استفاده از توییتر و گوگل ارث می‌شود، یک mashup یا یک سایت ترکیبی جالب ساخت.


شما هم بد نیست، سایت موزاییک را تست کنید و فلش‌فوروارد خود را بنویسید! بد نیست، نگاهی هم به ویکی سریال بیندازید.

به نقل از راديو فردا

پاتريک سويزی هنرپيشه فيلم های «روح» و «رقص کثيف» در سن ۵۷ سالگی پس از دو سال مبارزه با بيماری سرطان لوزالمعده در در شهر لس آنجلس درگذشت. پاتريک سويزی هنرپيشه آمریکایی فيلم های «روح» و «رقص کثيف» در سن ۵۷ سالگی، پس از دو سال مبارزه با بيماری سرطان لوزالمعده در شهر لس آنجلس درگذشت. پاتريک سويزی در شهر هستون تگزاس بدنيا آمد و از آغاز جوانی در مدرسه مادرش در زمینه رقص آموزش ديد. سويزی در سال ۱۹۷۹ وارد سينما شد و در سال ۱۹۸۷ در فيلم «رقص کثيف» توجه فيلم سازان هاليوود را جلب کرد. وی در اين فيلم نقش يک مربی رقص را ايفا می کرد. به نوشته روزنامه انگلیسی تايمز، فيلم «رقص کثيف» فقط پنج ميليون دلار هزينه داشت و در ابتدا قرار بود فقط به صورت فيلم ويدئويی توزيع شود. «رقص کثيف» تماشاگران بسياری را به سينما جذب کرده و حدود دویست میلیون دلار درآمد کسب کرد. وی در سال ۱۹۹۰ در فيلم «روح» در کنار دمی موور و ووپی گلدبرگ درخشيد و نامزد دريافت جايزه گولدن گلوب شد. سویزی در سال ۱۹۹۳ در نقش پزشک در محله های فقير نشين کلکته ظاهر شد. در سال ۱۹۹۶ در جريان فیلمبرداری نخستين صحنه های فيلم «نامه هايی از يک قاتل» از اسب به زمين افتاد و به دليل شکستگی پاهايش حدود چهار سال از سينما فاصله گرفت. «آبی کمرنگ» آخرين فيلمی سينمايی است که پاتريک سويزی در سال ۲۰۰۹ در آن هنرنمايی کرده است. سويزی در سريال های تلويزيونی نیز ايفای نقش کرده و مهمترين نقش تلویزیونی او در سال ۱۹۸۵ در سريال «شمال و جنوب» بود. پاتريک سويزی با ورزش های رزمی نيز آشنايی داشته و دارای کمربند سياه در کاراته بود.

به نقل از وبلاگ یک پزشک

فرانک مجیدی: «به نفعتونه با ما همکاری کنید آقا!». یک لحظه مکث کرد:«دارید تهدیدم می‌کنید؟!» مرد خندید، از موضع قدرت و آرام گفت:«نه این فقط یه پیشنهاده! می دونین؟! همسرم عاشق فیلمای شماست! فکر کنم عاقلانه باشه بتونه عاشق کارای بعدیتون هم باشه، بستگی به شما داره!» خودنویس را به طرفش گرفت. دو راه داشت، اسم‌ها را بنویسد و فیلم بسازد یا شرافتمندانه نه بگوید و از سینما حذف شود! در نهایت خودنویس را گرفت و هشت اسم نوشت. نفسش را محکم از بینی بیرون داد و کاغذ را بلافاصله قبل از آن‌که پشیمان شود به سمت آن مرد گرفت که کنار پنجره داشت سیگار می کشید. «کار عاقلانه‌ای کردید! راستی، اگه زنم بفهمه دیدمتون و ازتون امضا نگرفتم منو می‌کشه! لطف می‌کنین…».

بیش از چهل سال بعد، وقتی در سال ۱۹۹۹ جایزه‌ی اسکار یک عمر فعالیت هنری را به «الیا کازان»، کارگردان با اصلیت ترکیه‌‌ای، می‌دادند، آنها که از ماجرای دادگاه خبر داشتند، برایش نه دست زدند و نه بلند شدند، مثل اد هریس و بعداً بازماندگان آن دادگاه‌ها، این تقدیر را مورد نکوهش قرار دادند. در نهایت این‌طور شد که وقتی حرف از کازانی می‌شد که تنها کارگردان دنیا بود که «مارلون براندو» به‌شدت از او حساب می‌برد، یک امای تلخ ته حرف‌ها می‌آمد. این انگ شرافت و ننگ خیانتی بود که دوران جوزف مک‌کارتی بر نام خیلی‌ها زد. فیلم‌های «مظنون به جرم» به کارگردانی اروین وینکلر و «مجستیک» به کارگردانی فرانک دارابونت که نمایش فشار دوران مک‌کارتی بر هنرمندان سینما بود از برنامه‌ی «سینما یک» حدود دو، سه سال پیش به نمایش در آمد. «جرج کلونی» در جدیدترین تلاش نمایش دوران مک‌کارتیسم، در سال ۲۰۰۵ روایت مستندواری به نام «شب به‌خیر و موفق باشید» از خبرنگاران شجاعی ساخته که دیکتاتوری مک‌کارتی را عیان می‌کنند.

ادوارد مارو (دیوید استراثیرن)، مجری شبکه‌ی CBS و تهیه‌کننده‌اش فرد فرندلی (جرج کلونی) به همراه همکارانشان، به مک‌کارتی و افکار او حمله می‌کنند و میان آن‌ها، نزاعی سخت در می‌گیرد که…



این داستانی حقیقی از اعتراضات گسترده‌ای است که خبرنگاران و روزنامه‌نگاران به مک‌کارتیسم غالب بر جامعه‌ی آمریکا در دهه‌ی ۵۰ انجام دادند. سناتور جوزف مک‌کارتی در اوایل دهه‌ی ۵۰ با مطرح کردن ایده‌ی «ترس از کومونیسم» اختناق شدیدی در جامعه به وجود آورد. او اعتقاد به محاکمه‌ی تمام کسانی داشت که در دهه‌ی ۳۰، در جلسات گروه‌های سوسیالیست شرکت کرده‌اند و علاوه بر آن، بسیاری را تحت فشار گذاشت که نام دیگر حاضران در جلسات را افشا کنند و در غیر این صورت از مناصب اجتماعی خود کنار گذارده شوند. بسیاری از روزنامه‌نگاران، به‌خصوص در واشنگتن‌پست، این اقدامات را به بوته‌ی نقد کشیدند. اما تلویزیون که رسانه‌ای محبوب شناخته می‌شد، با حرکت ادوارد آر. مارو انگشت اتهام بی‌قانونی را به سمت مک‌کارتی گرفت. ادوارد مارو، به خاطر گزارش‌های بسیار خوبی که در جریان جنگ جهانی دوم از اروپا به آمریکا مخابره کرد مشهور شد. عباراتی که وی در هنگام گزارش‌هایش به کار می‌برد از جمله «شب به‌خیر، و موفق باشید» به جملات مشهوری تبدیل شدند. با بازگشت به آمریکا، او با احترام در CBS شناخته می‌شد و در اوج کار برنامه‌ی رادیویی CBS برنامه‌ی «اکنون بشنوید» را تهیه می‌کرد که پس از مدتی در تلویزیون با نام «اکنون ببینید» اجرا شد و همواره آن را با عبارت مشهور خودش یعنی «شب به‌خیر و موفق باشید» پایان می‌داد. در ۹ مارچ ۱۹۵۴، برنامه‌ی او بریده‌هایی از سخنرانی‌های مک‌کارتی و تناقضاتش با عمل او را به نمایش در آورد که به شدت در آمریکا محبوب گشت. از مک‌کارتی خواسته‌شد در برنامه برای نقد حضور یابد، ولی او ۳ هفته‌ی بعد تنها به ارتباط تصویری رضایت داد و با شیوه‌ای خنده‌دار، میهن‌پرستی مارو را که در اوج محبوبیت بود زیر سئوال برد و او را متهم به سوسیالیست بودن کرد که این نکته محبوبیت مک‌کارتی را به شدت کاهش داد.

فیلم جرج کلونی را می‌توان به عنوان اولین تجربیات یک کارگردان، فیلم مستندوار وفاداری به واقعیت به حساب آورد. او مستند بسیار خوب «شن و افسوس» درباره‌ی جنایت‌های دارفور را هم در کارنامه دارد. البته فیلم‌برداری سیاه و سفید آن و استفاده از فیلم‌های آرشیوی به جای بازیگر، چندان مورد پسند نیست. ضمن آن‌که کلونی تنها نگاه روی کاراکترها را در محیط کاری نشان می‌دهد و به دغدغه‌های شخصی آن‌ها توجه نمی‌کند، اما برای بیننده‌ای که پس از نیم قرن به ماجرای مک‌کارتی می‌نگرد، فیلمی مفید و درخور به شمار می‌آید. کلونی موفق شده بازی‌های طبیعی و راحتی از بیشتر بازیگرانش بگیرد، البته استراثیرن و فرانک لانگلا که حضور جالبی در فیلم دارد و در فیلم سیاسی «فراست/ نیکسون» هم درخشیده بود مشخصاً بازی سختگیرانه و با دسیپلینی دارند. نکته‌ی جالب، حضور رابرت داونی جونیور در فیلم است که با یکی از زنان همکار خود مخفیانه ازدواج کرده و این بر خلاف قوانین شبکه است و ماجرای آن‌ها تعلیق جالبی در فیلم ایجاد می‌کند. نکته‌ی جالب دیگر، حضور رابرت نپر (تی‌بگ سریال پریزن برک) است. من واقعاً بازی او را خیلی دوست دارم، او از معدود آدم‌هایی است که در صدم ثانیه‌ای با آن فیزیک چهره و تراش بینی و لب و فک خود، اوج خباثت و شیطان صفتی را به نمایش می‌گذارد! همه‌ی این موارد، در مجموع از «شب به‌خیر و موفق باشید» فیلمی دیدنی ساخته‌است، جرج کلونی که فرزند یک مجری مشهور آمریکایی است، همواره به یاد می‌آورد که پدرش با احترام از مارو نام می‌برد و او را یک الگو برای خبرنگاری صادقانه می‌شناخت.

این فیلم تقدیسی است بر قدرت و نقش رسانه در نقد قدرت سیاستمداران وقتی از اختیارات خود استفاده های فراقانونی می‌کنند. مارو و بسیاری از روزنامه‌نگاران در برابر اعمال شرم‌آور مک‌کارتی شجاعانه ایستادند تا آمریکایی‌های بیشتری قربانی فاشیست نهفته در مک‌کارتیسم نشوند. وقتی مک‌کارتی کار را به آن‌جا می‌رساند که جرئت محاکمه‌ی هنرمندان و حتی پروفسور اوپنهایمر را به منظور تفتیش عقاید به خود می‌دهد، یعنی زمانی فرا رسیده‌بود که باید در برابر کسی که از ترس کومونیست شدن به فاشیست بودن روی آورده، ایستاد و این رسالت رسانه است که چنین افکاری را برای جامعه افشا کنند.

مارو در برابر فردای سیاهی ایستاد که نگفتن به وجود می‌آورد، چون دیگر بس بود، «ما نباید با ترس از همراهمان، با او قدم بزنیم»، ما دوستانمان را نمی‌فروشیم و این «نه» گقتن، مک‌کارتیسم را شکست و فاشیست را رسوا کرد!